Adultery मॅडम सिझन 2
- Thread starter love2025
- Start date
- 11,549
- 358
- 679
- 94
Season 02 Episode 41
माझ्यासाठी ती रात्र तिथेच संपली होती, आणि त्याचबरोबर माझं अस्तित्वही. पण मनाचा एक भाग, जो आता पूर्णपणे जळजळीत झाला होता, तो मला शांत बसू देत नव्हता. माझ्या आतला तो संशयाचा आणि मत्सराचा सैतान मला ओरडून सांगत होता, 'बघ... डोळे उघडून बघ. ज्या सत्यापासून तू पळत होतास, ते आज उघड्या डोळ्यांनी बघ.' मला माझ्या हृदयाने नकार दिलेला तो भयानक सत्याचा क्षण अनुभवायचा होता. स्वतःचाच नाश पाहण्याची एक विकृत ओढ मला लागली होती.
मी माझ्या जागीच सुन्न पडलो होतो, पण एका अदृश्य शक्तीने मला उठवलं. श्वास रोखून, काळजातली धडधड दाबत मी उठलो. माझे पाय लटपटत होते, शरीर पूर्णपणे थंड पडलं होतं, जणू काही त्यात रक्तच उरलं नव्हतं. मुंग्यांच्या पावलांनी, जमिनीला नखही लागू न देता मी त्या बंद दाराच्या दिशेने सरकलो.
दाराजवळ पोहोचताच मला दिसलं की समीरने आतून कडी लावली नव्हती. दाराला एक तडा गेलेला होता, एक लहानशी फट होती, ज्यातून आतल्या मंद, पिवळसर नाईट लॅम्पचा प्रकाश बाहेर झिरपत होता. तो प्रकाश त्या अंधारात मला एखाद्या सापासारखा वाटला.
मी थरथरत्या हातांनी दाराच्या चौकटीचा आधार घेतला आणि त्या फटीला डोळा लावला.
आणि त्या क्षणी, आतलं ते दृश्य पाहून माझ्या काळजाचे हजारो तुकडे झाले. आतली शांतता बाहेरच्या वादळापेक्षा भयानक होती. बेडवर मॅडम गाढ झोपल्या होत्या. त्यांचा चेहरा शांत, निष्पाप दिसत होता, दिवसाच्या थकव्यानंतर मिळालेली ती निवांत झोप होती. आणि समीर... तो त्यांच्या बेडच्या अगदी बाजूला, उशाशी उभा होता. त्याची नजर... ती नजर मी कधीच विसरू शकणार नाही. त्यात प्रेम होतं की वासना, हे ओळखता येत नव्हतं, पण त्यात एक प्रकारची मालकी नक्कीच होती. तो त्यांच्या शांत, निद्रिस्त चेहऱ्याकडे एकटक पाहत होता.
काही क्षण, जे मला युगांसारखे वाटले, तो तसाच उभा राहिला. वातावरणातला तणाव इतका वाढला होता की मला वाटलं आता माझा श्वास थांबेल. मग, त्याने हालचाल केली. तो अत्यंत हळूवारपणे, आवाज न करता, बेडच्या एका कडेला खाली बसला. गादी दबली, पण मॅडमना जाग आली नाही. त्या तशाच शांत होत्या.
हे पाहून माझं रक्त गोठून गेलं. मला ओरडून त्याला थांबवावसं वाटलं, पण माझा आवाजच गळ्यात अडकला होता.
त्याने आपला हात पुढे केला. त्याच्या हातांची हालचाल खूप सावध पण ठाम होती. मॅडमच्या अंगावर असलेलं पांघरूण त्याने बोटांनी पकडलं आणि अत्यंत नाजूकपणे ते ओढून बाजूला केलं. आता त्यांचं शरीर उघडं पडलं होतं—अंगावर साडी होती, पण तरीही ती सुरक्षिततेची चादर हटली होती.
त्याची नजर त्यांच्या चेहऱ्यावरून खाली घसरली... त्यांच्या छातीवर, जिथे साडीचा पदर व्यवस्थित होता. माझ्या मनातली भीती आता प्रत्यक्षात उतरत होती. त्याने पुन्हा हात पुढे केला... यावेळी त्याचा स्पर्श जास्त धीट होता. आणि अत्यंत सहजपणे, जसा काही तो त्याचा जन्मसिद्ध हक्कच आहे, तसा त्याने तो पदर बोटांनी उचलला आणि बाजूला सारला...
त्या एका कृतीने माझ्या मनातल्या विश्वाचा कडाडून स्फोट झाला.
मी डोळे गच्च मिटून घेतले, मान मागे टाकली, पण उपयोग नव्हता. ते बीभत्स दृश्य माझ्या मिटलेल्या पापण्यांवरही आता कायमचं कोरलं गेलं होतं. माझ्या मनाच्या देव्हाऱ्यात ज्या मूर्तीची मी इतकी वर्षे मनोभावे पूजा केली होती, जिला मी पवित्र मानलं होतं, ती मूर्ती आज माझ्याच डोळ्यांदेखत कलंकित झाली होती. कोणीतरी परक्याने तिला अशा प्रकारे स्पर्श करावा आणि तिने (जरी ती झोपेत असली तरी) ते नकळत स्वीकारावं, हे दुःख पचवणं मला अशक्य होतं.
माझ्या आत काहीतरी तुटलं होतं. असा आवाज, जो फक्त मलाच ऐकू येत होता. त्या बंद दाराआड फक्त कपडे बाजूला झाले नव्हते, तर माझ्या श्रद्धेचं, माझ्या प्रेमाचं आणि माझ्या स्वाभिमानाचं वस्त्रहरण झालं होतं. आणि मी... एक हतबल प्रेक्षक, अंधारात उभा राहून हे सगळं पाहत होतो, मूकपणे, जळत…
माझ्यासाठी ती रात्र तिथेच संपली होती, आणि त्याचबरोबर माझं अस्तित्वही. पण मनाचा एक भाग, जो आता पूर्णपणे जळजळीत झाला होता, तो मला शांत बसू देत नव्हता. माझ्या आतला तो संशयाचा आणि मत्सराचा सैतान मला ओरडून सांगत होता, 'बघ... डोळे उघडून बघ. ज्या सत्यापासून तू पळत होतास, ते आज उघड्या डोळ्यांनी बघ.' मला माझ्या हृदयाने नकार दिलेला तो भयानक सत्याचा क्षण अनुभवायचा होता. स्वतःचाच नाश पाहण्याची एक विकृत ओढ मला लागली होती.
मी माझ्या जागीच सुन्न पडलो होतो, पण एका अदृश्य शक्तीने मला उठवलं. श्वास रोखून, काळजातली धडधड दाबत मी उठलो. माझे पाय लटपटत होते, शरीर पूर्णपणे थंड पडलं होतं, जणू काही त्यात रक्तच उरलं नव्हतं. मुंग्यांच्या पावलांनी, जमिनीला नखही लागू न देता मी त्या बंद दाराच्या दिशेने सरकलो.
दाराजवळ पोहोचताच मला दिसलं की समीरने आतून कडी लावली नव्हती. दाराला एक तडा गेलेला होता, एक लहानशी फट होती, ज्यातून आतल्या मंद, पिवळसर नाईट लॅम्पचा प्रकाश बाहेर झिरपत होता. तो प्रकाश त्या अंधारात मला एखाद्या सापासारखा वाटला.
मी थरथरत्या हातांनी दाराच्या चौकटीचा आधार घेतला आणि त्या फटीला डोळा लावला.
आणि त्या क्षणी, आतलं ते दृश्य पाहून माझ्या काळजाचे हजारो तुकडे झाले. आतली शांतता बाहेरच्या वादळापेक्षा भयानक होती. बेडवर मॅडम गाढ झोपल्या होत्या. त्यांचा चेहरा शांत, निष्पाप दिसत होता, दिवसाच्या थकव्यानंतर मिळालेली ती निवांत झोप होती. आणि समीर... तो त्यांच्या बेडच्या अगदी बाजूला, उशाशी उभा होता. त्याची नजर... ती नजर मी कधीच विसरू शकणार नाही. त्यात प्रेम होतं की वासना, हे ओळखता येत नव्हतं, पण त्यात एक प्रकारची मालकी नक्कीच होती. तो त्यांच्या शांत, निद्रिस्त चेहऱ्याकडे एकटक पाहत होता.
काही क्षण, जे मला युगांसारखे वाटले, तो तसाच उभा राहिला. वातावरणातला तणाव इतका वाढला होता की मला वाटलं आता माझा श्वास थांबेल. मग, त्याने हालचाल केली. तो अत्यंत हळूवारपणे, आवाज न करता, बेडच्या एका कडेला खाली बसला. गादी दबली, पण मॅडमना जाग आली नाही. त्या तशाच शांत होत्या.
हे पाहून माझं रक्त गोठून गेलं. मला ओरडून त्याला थांबवावसं वाटलं, पण माझा आवाजच गळ्यात अडकला होता.
त्याने आपला हात पुढे केला. त्याच्या हातांची हालचाल खूप सावध पण ठाम होती. मॅडमच्या अंगावर असलेलं पांघरूण त्याने बोटांनी पकडलं आणि अत्यंत नाजूकपणे ते ओढून बाजूला केलं. आता त्यांचं शरीर उघडं पडलं होतं—अंगावर साडी होती, पण तरीही ती सुरक्षिततेची चादर हटली होती.
त्याची नजर त्यांच्या चेहऱ्यावरून खाली घसरली... त्यांच्या छातीवर, जिथे साडीचा पदर व्यवस्थित होता. माझ्या मनातली भीती आता प्रत्यक्षात उतरत होती. त्याने पुन्हा हात पुढे केला... यावेळी त्याचा स्पर्श जास्त धीट होता. आणि अत्यंत सहजपणे, जसा काही तो त्याचा जन्मसिद्ध हक्कच आहे, तसा त्याने तो पदर बोटांनी उचलला आणि बाजूला सारला...
त्या एका कृतीने माझ्या मनातल्या विश्वाचा कडाडून स्फोट झाला.
मी डोळे गच्च मिटून घेतले, मान मागे टाकली, पण उपयोग नव्हता. ते बीभत्स दृश्य माझ्या मिटलेल्या पापण्यांवरही आता कायमचं कोरलं गेलं होतं. माझ्या मनाच्या देव्हाऱ्यात ज्या मूर्तीची मी इतकी वर्षे मनोभावे पूजा केली होती, जिला मी पवित्र मानलं होतं, ती मूर्ती आज माझ्याच डोळ्यांदेखत कलंकित झाली होती. कोणीतरी परक्याने तिला अशा प्रकारे स्पर्श करावा आणि तिने (जरी ती झोपेत असली तरी) ते नकळत स्वीकारावं, हे दुःख पचवणं मला अशक्य होतं.
माझ्या आत काहीतरी तुटलं होतं. असा आवाज, जो फक्त मलाच ऐकू येत होता. त्या बंद दाराआड फक्त कपडे बाजूला झाले नव्हते, तर माझ्या श्रद्धेचं, माझ्या प्रेमाचं आणि माझ्या स्वाभिमानाचं वस्त्रहरण झालं होतं. आणि मी... एक हतबल प्रेक्षक, अंधारात उभा राहून हे सगळं पाहत होतो, मूकपणे, जळत…
Last edited:
- 358
- 679
- 94
Season 02 Episode 42
माझ्या डोळ्यांसमोर माझ्या उरल्यासुरल्या जगाची राखरांगोळी होत होती. दाराच्या त्या लहानशा फटीतून दिसणारं प्रत्येक दृश्य, प्रत्येक हालचाल माझ्या अस्तित्वावर, माझ्या पुरुषार्थावर आणि माझ्या प्रेमावर खोलवर घाव घालत होती. मला तिथून पळून जावंसं वाटत होतं, पण माझे पाय जमिनीला खिळले होते आणि डोळे त्या विखारी सत्याला सामोरे जायला विवश होते.
समीर... तो काही क्षण त्यांच्या त्या उघड्या पडलेल्या पोटाकडे आणि उच्छ्वासाने हलणाऱ्या छातीकडे एखाद्या भुकेल्या श्वापदासारखा पाहत राहिला. त्याच्या डोळ्यांतली ती नशा मला इथूनही स्पष्ट जाणवत होती. मग तो शांतपणे, कसल्याही संकोचाविना बेडवरून उठून उभा राहिला.
त्याच्या हालचालीत एक विचित्र आत्मविश्वास आणि मालकी हक्क होता. त्याने अत्यंत निवांतपणे आपल्या अंगावरचा टी-शर्ट काढला आणि बाजूला फेकून दिला. त्या मंद प्रकाशात त्याचं शरीर उघडं पडलं. पण तो तिथेच थांबला नाही. त्याने आपली पँटही उतरवली. आता तो फक्त अंतर्वस्त्रांवर, माझ्या समोर, आणि महत्त्वाचं म्हणजे त्यांच्यासमोर उभा होता. हे पाहून माझ्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. माझ्या अंगातली उरलीसुरली उष्णताही निघून गेली आणि मी पूर्णपणे गारठलो.
तो पुन्हा बेडवर वळला. गादी पुन्हा एकदा दबली, जेव्हा तो त्यांच्या अगदी जवळ, मांडी घालून बसला. आता त्यांच्यात कसलाही अडथळा नव्हता. त्याने आपला हात पुढे नेला... तो हात हवेत तरंगला आणि अत्यंत सावकाशपणे, जणू काही त्याला त्या प्रत्येक स्पर्शाचा, प्रत्येक क्षणाचा आस्वाद घ्यायचा आहे, अशा रीतीने तो हात खाली आला.
त्याची बोटं त्यांच्या साडीने उघड्या पडलेल्या, त्या दुग्धवर्ण, मुलायम पोटाला स्पर्शली. सापाने सळसळावं तसा त्याचा हात त्यांच्या नाभीभोवती फिरू लागला. तो स्पर्श नाजूक होता, पण त्यातली भावना अश्लील होती. माझा श्वास गळ्यात अडकला होता. मला किंचाळावंसं वाटत होतं, 'हात लावू नकोस तिला!', पण माझा आवाजच मृत झाला होता.
त्याच्या त्या थंड, पण अनपेक्षित स्पर्शाने मॅडमच्या गाढ झोपेचा भंग झाला. त्यांच्या शरीरात एक हलकीशी हालचाल झाली. त्यांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि त्यांचे पापण्यांचे पडदे किंचित उघडले. अजूनही त्या झोपेच्या अमलाखाली होत्या, पण समोरचं दृश्य पाहून त्यांची तंद्री क्षणात उडाली. आपल्या बिछान्यावर, इतक्या जवळ आणि त्या अवस्थेत समीरला पाहून त्यांच्या चेहऱ्यावर एक क्षणभर अविश्वास आणि मोठं आश्चर्य उमटलं. त्या भांबावल्या. परिस्थितीचं गांभीर्य लक्षात येताच त्या धडपडून उठण्याचा प्रयत्न करू लागल्या.
पण... समीरला आता थांबायचं नव्हतं. त्याचा संयम केव्हाच संपला होता.
त्यांनी अजून पूर्ण अंग वर उचललंही नव्हतं, तोच समीरने झडप घातली. त्याने अत्यंत ताकदीने, पण अधिकारवाणीने त्यांच्या एका उघड्या खांद्याला आपल्या पंजात घट्ट पकडलं. त्याचा तो स्पर्श आता प्रेमळ नव्हता, तर आक्रमक होता. त्याने एका झटक्यात त्यांना पुन्हा बेडवर खाली दाबलं. त्यांचं डोकं उशीवर आपटलं.
आणि पुढच्याच सेकंदाला, मॅडम काही समजायच्या आत किंवा कोणताही प्रतिकार करण्याच्या आत, समीरने स्वतःला पूर्णपणे त्यांच्या अंगावर झोकून दिलं. त्याचं शरीर त्यांच्या शरीरावर विसावलं. दोन सावल्या आता एक झाल्या होत्या.
हा माझा अंत होता.
माझ्या सहनशक्तीचा बांध तिथेच फुटला. मी माझे डोळे घट्ट मिटून घेतले. दात ओठांवर इतके जोरात रुतवले की रक्त येईल असं वाटलं. माझ्या कानात फक्त रक्ताची सळसळ आणि हृदयाचे धक्के ऐकू येत होते. पुढे काय झालं असेल... त्यांचे श्वास, त्यांचे आवाज, त्यांची हालचाल... हे पाहण्याचं किंवा ऐकण्याचं धाडस आता माझ्यात उरलं नव्हतं. ज्या पवित्रतेची मी पूजा केली होती, ती आता पूर्णपणे भ्रष्ट झाली होती. माझ्यासाठी त्या खोलीतलं जग संपलं होतं, आणि बाहेरचं जग आता निरर्थक वाटत होतं.
माझ्या डोळ्यांसमोर माझ्या उरल्यासुरल्या जगाची राखरांगोळी होत होती. दाराच्या त्या लहानशा फटीतून दिसणारं प्रत्येक दृश्य, प्रत्येक हालचाल माझ्या अस्तित्वावर, माझ्या पुरुषार्थावर आणि माझ्या प्रेमावर खोलवर घाव घालत होती. मला तिथून पळून जावंसं वाटत होतं, पण माझे पाय जमिनीला खिळले होते आणि डोळे त्या विखारी सत्याला सामोरे जायला विवश होते.
समीर... तो काही क्षण त्यांच्या त्या उघड्या पडलेल्या पोटाकडे आणि उच्छ्वासाने हलणाऱ्या छातीकडे एखाद्या भुकेल्या श्वापदासारखा पाहत राहिला. त्याच्या डोळ्यांतली ती नशा मला इथूनही स्पष्ट जाणवत होती. मग तो शांतपणे, कसल्याही संकोचाविना बेडवरून उठून उभा राहिला.
त्याच्या हालचालीत एक विचित्र आत्मविश्वास आणि मालकी हक्क होता. त्याने अत्यंत निवांतपणे आपल्या अंगावरचा टी-शर्ट काढला आणि बाजूला फेकून दिला. त्या मंद प्रकाशात त्याचं शरीर उघडं पडलं. पण तो तिथेच थांबला नाही. त्याने आपली पँटही उतरवली. आता तो फक्त अंतर्वस्त्रांवर, माझ्या समोर, आणि महत्त्वाचं म्हणजे त्यांच्यासमोर उभा होता. हे पाहून माझ्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. माझ्या अंगातली उरलीसुरली उष्णताही निघून गेली आणि मी पूर्णपणे गारठलो.
तो पुन्हा बेडवर वळला. गादी पुन्हा एकदा दबली, जेव्हा तो त्यांच्या अगदी जवळ, मांडी घालून बसला. आता त्यांच्यात कसलाही अडथळा नव्हता. त्याने आपला हात पुढे नेला... तो हात हवेत तरंगला आणि अत्यंत सावकाशपणे, जणू काही त्याला त्या प्रत्येक स्पर्शाचा, प्रत्येक क्षणाचा आस्वाद घ्यायचा आहे, अशा रीतीने तो हात खाली आला.
त्याची बोटं त्यांच्या साडीने उघड्या पडलेल्या, त्या दुग्धवर्ण, मुलायम पोटाला स्पर्शली. सापाने सळसळावं तसा त्याचा हात त्यांच्या नाभीभोवती फिरू लागला. तो स्पर्श नाजूक होता, पण त्यातली भावना अश्लील होती. माझा श्वास गळ्यात अडकला होता. मला किंचाळावंसं वाटत होतं, 'हात लावू नकोस तिला!', पण माझा आवाजच मृत झाला होता.
त्याच्या त्या थंड, पण अनपेक्षित स्पर्शाने मॅडमच्या गाढ झोपेचा भंग झाला. त्यांच्या शरीरात एक हलकीशी हालचाल झाली. त्यांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि त्यांचे पापण्यांचे पडदे किंचित उघडले. अजूनही त्या झोपेच्या अमलाखाली होत्या, पण समोरचं दृश्य पाहून त्यांची तंद्री क्षणात उडाली. आपल्या बिछान्यावर, इतक्या जवळ आणि त्या अवस्थेत समीरला पाहून त्यांच्या चेहऱ्यावर एक क्षणभर अविश्वास आणि मोठं आश्चर्य उमटलं. त्या भांबावल्या. परिस्थितीचं गांभीर्य लक्षात येताच त्या धडपडून उठण्याचा प्रयत्न करू लागल्या.
पण... समीरला आता थांबायचं नव्हतं. त्याचा संयम केव्हाच संपला होता.
त्यांनी अजून पूर्ण अंग वर उचललंही नव्हतं, तोच समीरने झडप घातली. त्याने अत्यंत ताकदीने, पण अधिकारवाणीने त्यांच्या एका उघड्या खांद्याला आपल्या पंजात घट्ट पकडलं. त्याचा तो स्पर्श आता प्रेमळ नव्हता, तर आक्रमक होता. त्याने एका झटक्यात त्यांना पुन्हा बेडवर खाली दाबलं. त्यांचं डोकं उशीवर आपटलं.
आणि पुढच्याच सेकंदाला, मॅडम काही समजायच्या आत किंवा कोणताही प्रतिकार करण्याच्या आत, समीरने स्वतःला पूर्णपणे त्यांच्या अंगावर झोकून दिलं. त्याचं शरीर त्यांच्या शरीरावर विसावलं. दोन सावल्या आता एक झाल्या होत्या.
हा माझा अंत होता.
माझ्या सहनशक्तीचा बांध तिथेच फुटला. मी माझे डोळे घट्ट मिटून घेतले. दात ओठांवर इतके जोरात रुतवले की रक्त येईल असं वाटलं. माझ्या कानात फक्त रक्ताची सळसळ आणि हृदयाचे धक्के ऐकू येत होते. पुढे काय झालं असेल... त्यांचे श्वास, त्यांचे आवाज, त्यांची हालचाल... हे पाहण्याचं किंवा ऐकण्याचं धाडस आता माझ्यात उरलं नव्हतं. ज्या पवित्रतेची मी पूजा केली होती, ती आता पूर्णपणे भ्रष्ट झाली होती. माझ्यासाठी त्या खोलीतलं जग संपलं होतं, आणि बाहेरचं जग आता निरर्थक वाटत होतं.
Last edited:
- 358
- 679
- 94
- 358
- 679
- 94
Season 02 Episode 43
माझ्या डोळ्यांनी मला दगा दिला होता, पण माझ्या कानांनी नाही. मी डोळे गच्च मिटून, हातांनी कान झाकण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतल्या हालचालींचे, कपड्यांच्या सळसळीचे आणि श्वासांचे आवाज माझ्या मेंदूवर आदळत होते. न राहवून, स्वतःचाच अतीव तिरस्कार करत, मी पुन्हा एकदा त्या फटीजवळ गेलो. माझ्या मनातला तो मत्सराचा कीडा मला शांत बसू देत नव्हता. मला बघायचं होतं की माझा अपमान किती खोलवर जातोय.
आतलं दृश्य पाहताच माझा श्वास रोखला गेला. समीर आता पूर्णपणे त्यांच्यावर, त्यांच्या चेहऱ्यावर झुकला होता. त्याने आपला चेहरा खाली नेला आणि त्यांचे ओठ टिपण्याचा, त्यांचे चुंबन घेण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याच क्षणी मॅडमनी आपली मान झटकन बाजूला फिरवली. त्यांची ती कृती संकोचाची होती, लाजेची होती की मूक विरोधाची, हे त्या अंधारात सांगणं कठीण होतं. पण पुढच्याच क्षणी दिव्याच्या प्रकाशात मला काहीतरी चमकताना दिसलं—ते त्यांचे अश्रू होते. त्या रडत होत्या... अगदी निःशब्दपणे. पण त्या शांत रडण्यातून व्यक्त होणारी वेदना माझ्या काळजाला करवतीसारखी चिरत गेली.
त्यांनी मान फिरवली म्हणून समीर थांबला नाही. उलट त्याची जिद्द वाढली. ओठ मिळाले नाहीत, म्हणून त्याने आपली दिशा बदलली. तो त्यांचे ओले गाल, त्यांची नाजूक मान आणि उघडे खांदे यांवर आपले ओठ टेकवू लागला. तो जसा जसा खाली सरकत होता, तसं तसं मॅडमचं शरीर, एखाद्या वादळात सापडलेल्या पाल्यासारखं, किंचित थरथरत होतं. त्या थरथरीत त्यांची हतबलता स्पष्ट जाणवत होती.
त्याची मजल आता वाढली होती. तो खाली सरकत सरकत त्यांच्या छातीवर आला. अंगावर ब्लाऊज होता, पण समीरला त्याची तमा नव्हती. ब्लाऊजवरूनच त्याने त्यांच्या स्तनांवर आपले हात फिरवले, तिथे आपले ओठ रूतवले.
ती दृश्यं बघताना मला असं वाटत होतं की कोणीतरी माझ्या उघड्या जखमेवर मीठ चोळतंय.
आणि मग... तो आणखी खाली स
रकला... थेट त्यांच्या पोटावर. त्याने आपले ओठ त्यांच्या उघड्या पोटावर, त्या नाभीवर टेकवले.
तो क्षण... त्या क्षणी माझ्या आत काहीतरी कायमचं तुटलं. काचेचं भांडं फुटल्यावर जसा आवाज होतो, तसा आवाज माझ्या मनात झाला. ज्या पोटाला, ज्या नाभीला मी काही दिवसांपूर्वीच एका भक्ताप्रमाणे, अत्यंत श्रद्धेने आणि 'उपाय' म्हणून बोटांनी जपून स्पर्श केला होता, जिथे मी पावित्र्य अनुभवलं होतं, त्याच जागेला आज समीर आपल्या वासनेने बरबटलेल्या ओठांनी कलंकित करत होता. माझा तो स्पर्श एक 'पूजा' होती, आणि समीरचं हे कृत्य म्हणजे 'वासनेचा नंगा नाच' होता. माझ्या डोळ्यांदेखत, माझ्याच देवतेचा असा घोर अपमान आणि विटंबना होत होती.
सर्वात जास्त वेदनादायी हे होतं की, मॅडम काहीच करू शकत नव्हत्या. त्यांना त्याला लोटून देता आलं नाही, ना उठून बसता आलं. त्या फक्त हुंदके देत, अश्रू गाळत तो अत्याचार सहन करत होत्या. त्यांची ती लाचारी मला वेडं करत होती.
समीरने त्यांच्या पोटाचे आणि कमरेचे दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून चुंबन घेतले. मग तो अचानक गुडघ्यांवर उठून बसला. त्याच्या चेहऱ्यावर आता फक्त एकच भाव होता. त्याने घाईने त्यांची साडी सोडवली... खाली कमरेला बांधलेला परकरही सैल केला... आणि एकाच झटक्यात, अत्यंत निर्दयपणे ती दोन्ही वस्त्रे त्यांच्या शरीरावरून ओढून काढली आणि बाजूला भिरकावून दिली.
त्या क्षणी त्या माझ्यासमोर, त्या खोलीत पूर्णपणे उघड्या पडल्या होत्या... आणि त्यांच्यासोबतच माझं जगही उघडं पडलं होतं, लुटलं गेलं होतं.
माझ्या डोळ्यांनी मला दगा दिला होता, पण माझ्या कानांनी नाही. मी डोळे गच्च मिटून, हातांनी कान झाकण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतल्या हालचालींचे, कपड्यांच्या सळसळीचे आणि श्वासांचे आवाज माझ्या मेंदूवर आदळत होते. न राहवून, स्वतःचाच अतीव तिरस्कार करत, मी पुन्हा एकदा त्या फटीजवळ गेलो. माझ्या मनातला तो मत्सराचा कीडा मला शांत बसू देत नव्हता. मला बघायचं होतं की माझा अपमान किती खोलवर जातोय.
आतलं दृश्य पाहताच माझा श्वास रोखला गेला. समीर आता पूर्णपणे त्यांच्यावर, त्यांच्या चेहऱ्यावर झुकला होता. त्याने आपला चेहरा खाली नेला आणि त्यांचे ओठ टिपण्याचा, त्यांचे चुंबन घेण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याच क्षणी मॅडमनी आपली मान झटकन बाजूला फिरवली. त्यांची ती कृती संकोचाची होती, लाजेची होती की मूक विरोधाची, हे त्या अंधारात सांगणं कठीण होतं. पण पुढच्याच क्षणी दिव्याच्या प्रकाशात मला काहीतरी चमकताना दिसलं—ते त्यांचे अश्रू होते. त्या रडत होत्या... अगदी निःशब्दपणे. पण त्या शांत रडण्यातून व्यक्त होणारी वेदना माझ्या काळजाला करवतीसारखी चिरत गेली.
त्यांनी मान फिरवली म्हणून समीर थांबला नाही. उलट त्याची जिद्द वाढली. ओठ मिळाले नाहीत, म्हणून त्याने आपली दिशा बदलली. तो त्यांचे ओले गाल, त्यांची नाजूक मान आणि उघडे खांदे यांवर आपले ओठ टेकवू लागला. तो जसा जसा खाली सरकत होता, तसं तसं मॅडमचं शरीर, एखाद्या वादळात सापडलेल्या पाल्यासारखं, किंचित थरथरत होतं. त्या थरथरीत त्यांची हतबलता स्पष्ट जाणवत होती.
त्याची मजल आता वाढली होती. तो खाली सरकत सरकत त्यांच्या छातीवर आला. अंगावर ब्लाऊज होता, पण समीरला त्याची तमा नव्हती. ब्लाऊजवरूनच त्याने त्यांच्या स्तनांवर आपले हात फिरवले, तिथे आपले ओठ रूतवले.
ती दृश्यं बघताना मला असं वाटत होतं की कोणीतरी माझ्या उघड्या जखमेवर मीठ चोळतंय.
आणि मग... तो आणखी खाली स
तो क्षण... त्या क्षणी माझ्या आत काहीतरी कायमचं तुटलं. काचेचं भांडं फुटल्यावर जसा आवाज होतो, तसा आवाज माझ्या मनात झाला. ज्या पोटाला, ज्या नाभीला मी काही दिवसांपूर्वीच एका भक्ताप्रमाणे, अत्यंत श्रद्धेने आणि 'उपाय' म्हणून बोटांनी जपून स्पर्श केला होता, जिथे मी पावित्र्य अनुभवलं होतं, त्याच जागेला आज समीर आपल्या वासनेने बरबटलेल्या ओठांनी कलंकित करत होता. माझा तो स्पर्श एक 'पूजा' होती, आणि समीरचं हे कृत्य म्हणजे 'वासनेचा नंगा नाच' होता. माझ्या डोळ्यांदेखत, माझ्याच देवतेचा असा घोर अपमान आणि विटंबना होत होती.
सर्वात जास्त वेदनादायी हे होतं की, मॅडम काहीच करू शकत नव्हत्या. त्यांना त्याला लोटून देता आलं नाही, ना उठून बसता आलं. त्या फक्त हुंदके देत, अश्रू गाळत तो अत्याचार सहन करत होत्या. त्यांची ती लाचारी मला वेडं करत होती.
समीरने त्यांच्या पोटाचे आणि कमरेचे दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून चुंबन घेतले. मग तो अचानक गुडघ्यांवर उठून बसला. त्याच्या चेहऱ्यावर आता फक्त एकच भाव होता. त्याने घाईने त्यांची साडी सोडवली... खाली कमरेला बांधलेला परकरही सैल केला... आणि एकाच झटक्यात, अत्यंत निर्दयपणे ती दोन्ही वस्त्रे त्यांच्या शरीरावरून ओढून काढली आणि बाजूला भिरकावून दिली.
त्या क्षणी त्या माझ्यासमोर, त्या खोलीत पूर्णपणे उघड्या पडल्या होत्या... आणि त्यांच्यासोबतच माझं जगही उघडं पडलं होतं, लुटलं गेलं होतं.
Last edited:
Zoomboom8
New Member
- 65
- 84
- 18
- 358
- 679
- 94
Season 02 Episode 44
दाराच्या त्या निष्ठुर फटीला डोळा लावून, श्वास रोखून उभ्या असलेल्या माझ्या मनात, अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत एक केविलवाणी आशा तग धरून होती. मला वाटत होतं की आता... अगदी आता त्यातील 'मॅडम' जागी होईल. त्या चवताळून उठतील, त्याला जोरात धक्का देतील, ओरडतील, किंवा निदान त्याला थोपवण्यासाठी हाताने दूर सारतील. मला तो प्रतिकार बघायचा होता, मला माझ्या 'मॅडम'चं अस्तित्व बघायचं होतं.
पण... माझी ती आशा पूर्णपणे फोल ठरली. वाळूचा किल्ला लाटेने क्षणात वाहून जावा, तसा माझ्या विश्वासाचा डोलारा कोसळला.
त्यांनी काहीच, अजिबात विरोध केला नाही. त्यांचे हात त्याला दूर लोटण्यासाठी वर उचलले गेले नाहीत. त्या फक्त... त्या फक्त त्याच्या त्या भारदस्त शरीराखाली असहाय्यपणे तळमळत होत्या. एखाद्या जाळ्यात अडकलेल्या पाखराची जशी तडफड होते, तशीच त्यांची अवस्था झाली होती. त्यांच्या तोंडातून निषेधाचा एकही शब्द बाहेर पडत नव्हता, बाहेर पडत होते ते फक्त गळ्याशी अडकलेले, गुदमरलेले हुंदके. त्या अंधारात आणि फटीतून येणाऱ्या त्या प्रकाशझोतात, त्यांच्या डोळ्यांतून वाहणाऱ्या अश्रूंच्या धारा मला स्पष्ट दिसत होत्या. ते अश्रू गालावरून ओघळून उशीत जिरत होते, पण त्यांचा ओलावा माझ्या काळजाला जाळत होता.
आणि समीर... त्याला या कशाचीच पर्वा नव्हती. त्यांच्या डोळ्यांतले अश्रू, त्यांचे हुंदके, त्यांचा तो मूक त्रास... या कशानेही तो विचलित झाला नव्हता. उलट, जणू काही त्यांची ती असहाय्यता त्याच्यातल्या नराधमाला अजून चेतवत होती. तो त्यांच्या त्या शरणागत शरीराचा, त्यांच्या लज्जेचा मनसोक्त, निर्लज्जपणे आस्वाद घेत होता.
त्याची हालचाल थांबत नव्हती. तो त्यांच्या शरीराच्या प्रत्येक भागाचा ताबा घेत होता. त्याचे ओठ त्यांच्या अंगावर नको तिथे फिरत होते. त्याने त्यांच्या ब्लाउजवरूनच त्यांचे स्तन आपल्या दोन्ही हातांच्या पंजात निर्दयपणे दाबले, कुरवाळले... त्या स्पर्शात प्रेमळपणा नव्हता, तर एक क्रूर मालकी होती.
त्याचा हव्यास तिथेच संपला नाही. तो हळूहळू खाली सरकला. माझे डोळे फाटले होते. त्याने त्यांचे पाय बाजूला केले आणि त्यांच्या त्या उघड्या, शुभ्र मांड्यांवर आपले ओठ टेकवले. तो तिथे चुंबन घेऊ लागला.
हे सगळं पाहताना, माझ्या डोक्यात हजारो प्रश्नांचं काहूर माजलं होतं. त्यांचं ते रडणं, ते हुंदके देणं नेमकं कशाचं होतं? ते विरोधाचं होतं? भीतीचं होतं? की हे कुठल्यातरी लाचारीचं, त्यागाचं रडणं होतं? की त्याही पलीकडचं काहीतरी, जे माझ्यासारख्याला कधीच समजणार नव्हतं? मला काहीच कळत नव्हतं.
पण माझ्यासाठी एक गोष्ट काळ्या दगडावरच्या रेषेसारखी स्पष्ट झाली होती. माझ्या डोळ्यांदेखत, ज्या स्त्रीला मी देवी मानलं होतं, तिच्या असहाय्यतेचा, तिच्या शरीराचा खेळ मांडला गेला होता आणि ती तो खेळ निमूटपणे सहन करत होती. आज त्या बेडवर फक्त दोन शरीरं नव्हती, तर तिथे माझ्या प्रेमाचं, माझ्या श्रद्धेचं आणि माझ्या पवित्रतेच्या कल्पनेचं मरण झालं होतं. त्या एका दृश्याने माझ्या मनातील 'मॅडम'ची मूर्ती जाळून राख केली होती.
दाराच्या त्या निष्ठुर फटीला डोळा लावून, श्वास रोखून उभ्या असलेल्या माझ्या मनात, अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत एक केविलवाणी आशा तग धरून होती. मला वाटत होतं की आता... अगदी आता त्यातील 'मॅडम' जागी होईल. त्या चवताळून उठतील, त्याला जोरात धक्का देतील, ओरडतील, किंवा निदान त्याला थोपवण्यासाठी हाताने दूर सारतील. मला तो प्रतिकार बघायचा होता, मला माझ्या 'मॅडम'चं अस्तित्व बघायचं होतं.
पण... माझी ती आशा पूर्णपणे फोल ठरली. वाळूचा किल्ला लाटेने क्षणात वाहून जावा, तसा माझ्या विश्वासाचा डोलारा कोसळला.
त्यांनी काहीच, अजिबात विरोध केला नाही. त्यांचे हात त्याला दूर लोटण्यासाठी वर उचलले गेले नाहीत. त्या फक्त... त्या फक्त त्याच्या त्या भारदस्त शरीराखाली असहाय्यपणे तळमळत होत्या. एखाद्या जाळ्यात अडकलेल्या पाखराची जशी तडफड होते, तशीच त्यांची अवस्था झाली होती. त्यांच्या तोंडातून निषेधाचा एकही शब्द बाहेर पडत नव्हता, बाहेर पडत होते ते फक्त गळ्याशी अडकलेले, गुदमरलेले हुंदके. त्या अंधारात आणि फटीतून येणाऱ्या त्या प्रकाशझोतात, त्यांच्या डोळ्यांतून वाहणाऱ्या अश्रूंच्या धारा मला स्पष्ट दिसत होत्या. ते अश्रू गालावरून ओघळून उशीत जिरत होते, पण त्यांचा ओलावा माझ्या काळजाला जाळत होता.
आणि समीर... त्याला या कशाचीच पर्वा नव्हती. त्यांच्या डोळ्यांतले अश्रू, त्यांचे हुंदके, त्यांचा तो मूक त्रास... या कशानेही तो विचलित झाला नव्हता. उलट, जणू काही त्यांची ती असहाय्यता त्याच्यातल्या नराधमाला अजून चेतवत होती. तो त्यांच्या त्या शरणागत शरीराचा, त्यांच्या लज्जेचा मनसोक्त, निर्लज्जपणे आस्वाद घेत होता.
त्याची हालचाल थांबत नव्हती. तो त्यांच्या शरीराच्या प्रत्येक भागाचा ताबा घेत होता. त्याचे ओठ त्यांच्या अंगावर नको तिथे फिरत होते. त्याने त्यांच्या ब्लाउजवरूनच त्यांचे स्तन आपल्या दोन्ही हातांच्या पंजात निर्दयपणे दाबले, कुरवाळले... त्या स्पर्शात प्रेमळपणा नव्हता, तर एक क्रूर मालकी होती.
त्याचा हव्यास तिथेच संपला नाही. तो हळूहळू खाली सरकला. माझे डोळे फाटले होते. त्याने त्यांचे पाय बाजूला केले आणि त्यांच्या त्या उघड्या, शुभ्र मांड्यांवर आपले ओठ टेकवले. तो तिथे चुंबन घेऊ लागला.
हे सगळं पाहताना, माझ्या डोक्यात हजारो प्रश्नांचं काहूर माजलं होतं. त्यांचं ते रडणं, ते हुंदके देणं नेमकं कशाचं होतं? ते विरोधाचं होतं? भीतीचं होतं? की हे कुठल्यातरी लाचारीचं, त्यागाचं रडणं होतं? की त्याही पलीकडचं काहीतरी, जे माझ्यासारख्याला कधीच समजणार नव्हतं? मला काहीच कळत नव्हतं.
पण माझ्यासाठी एक गोष्ट काळ्या दगडावरच्या रेषेसारखी स्पष्ट झाली होती. माझ्या डोळ्यांदेखत, ज्या स्त्रीला मी देवी मानलं होतं, तिच्या असहाय्यतेचा, तिच्या शरीराचा खेळ मांडला गेला होता आणि ती तो खेळ निमूटपणे सहन करत होती. आज त्या बेडवर फक्त दोन शरीरं नव्हती, तर तिथे माझ्या प्रेमाचं, माझ्या श्रद्धेचं आणि माझ्या पवित्रतेच्या कल्पनेचं मरण झालं होतं. त्या एका दृश्याने माझ्या मनातील 'मॅडम'ची मूर्ती जाळून राख केली होती.