ਭਾਗ - 31
ਸਵੇਰ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਕ ਵੀ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਕੱਲ ਰਾਤ ਦਾ ਸੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਪਰ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਸੁਖਵੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉਠਾਉਂਦੀ ਤਾਂ ਸੁਖਵੰਤ ਵੀ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਨ ਲਗਦਾ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਉਠ ਕੇ ਸੁਖਵੰਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਕੇ ਚਲੋ ਤੁਸੀਂ ਉਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ ਵੱਖਰੀ ਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹੀ ਥੋਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਓ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਨਹਾ ਕੇ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਕਰਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਦਿੰਦੀ। ਜੋਤ ਉਠਦੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿ ਪਾਪਾ ਚਲੇ ਗਏ ? ਬਲਜੀਤ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਸਬਰ ਕਰਲਾ ਐਡੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਤੇਰੇ। ਚੱਲੇ ਨੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਨਹਾ ਕੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਲਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਫ਼ਰੈਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਲਗਦੀ। ਸੁਖਵੰਤ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ ਲਈ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੈਰੀ ਵੀ ਜੋਤ ਦੇ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋਤ ਦੇ ਘਰ ਬਾਹਰ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਜੋਤ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤੇ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਲਾਉਂਦੀ। ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਹੈਰੀ ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਚਾਹ ਪੁੱਛਦੀ ਪਰ ਜੋਤ ਬੋਲਦੀ ਅਸੀ ਮੇਰੇ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਾਂ ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਸੋਫਾ ਤੇ ਬੈਠੀ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ।
ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਜੋਤ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਹੈਰੀ ਉੱਪਰ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੀ। ਦੋਨੋ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਈ ਕੇ ਬੁੱਲ ਚੂਸਣ ਲਗਦੇ ਤੇ ਕੁਛ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦਾ ਲੰਨ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ।
ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਸ ਚੂਸਣ ਲਈ ਬੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੀਚੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਧੌਣ ਤੋ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਦਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਮਚਲ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਸਿਸਕਰੀਆਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਮੁੰਮੇ ਚੂਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈਰੀ ਨੀਚੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟਟੋਲਣ ਲਗਦਾ। ਹੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੋ ਛੋਹ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚਹਿਕ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਆਹਾਂ ਭਰਨ ਲਗਦੀ। ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਆਹਾਂ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸਨ ਕਿ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਬਲਜੀਤ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਖਿਆਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੋਲ ਲਿਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਕੱਢ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਫੇਰ ਦਿੰਦਾ। ਜੋਤ ਜੋ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੀ ਹੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਘੁੰਮਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਉਹ ਹੈਰੀ ਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਛੋਹ ਪਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮਚਲ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਜਿਹੀ ਕਾਮ ਭਰੀ ਸਿਸਕੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋ ਨਿਕਲਦੀ। ਜੋਤ ਦੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਕਾਮੁਕ ਸੀ ਕਿ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉਪਰੋ ਉਠ ਕੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਜਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬਲਜੀਤ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰ ਕੀ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣ ਲਗਦੀ। ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜਨ ਲਗਦੀ ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਵਾਲੀ ਮੋਰੀ ਉੱਪਰ ਪੈਂਦੀ।
ਬਲਜੀਤ ਜਕਦੀ ਜਕਦੀ ਜਿਹੀ ਨੀਚੇ ਬੈਠਦੀ ਤੇ ਮੋਰੀ ਉੱਪਰ ਅੱਖ ਟਿਕਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਦੀ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਪਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਸਲਨ ਲਗਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੀ ਧੀ ਜੋਤ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈਰੀ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਦਬਾਅ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਬੁੱਲ ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਘਸਾਉਣ ਲਗਦਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਇਧਰ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜ੍ਹਾ ਖੋਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੇਂਟੀ ਵੀ ਥੱਲੇ ਕਰ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਵਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੈਰੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਜੋਤ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਇਹ ਦੇਖ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਓਧਰ ਜੋਤ ਵੀ 1 ਵਾਰ ਝੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਪਰ ਹੈਰੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਸੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਉਪਰੋ ਉੱਤਰ ਕੇ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠਣ ਲਗਦੀ।
ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋ ਬਲਜੀਤ ਨੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹਜੇ ਉਹ ਹੈਰੀ ਦੇ ਸਾਈਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋਤ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਸੈੱਟ ਕਰਕੇ ਭਾਰ ਪਾਉਣ ਲਗਦੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਲੰਨ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਉਣ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਉਹਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਧੀ ਕਿੱਡਾ ਸੰਦ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ। ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਪਰ ਟੱਪ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਬਾਹਰ ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਪਰ ਟੱਪਣ ਲਗਦੀ। 20-25 ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਦਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਰੋ ਉਤਾਰਦਾ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦਾ ਛੁੱਟਣ ਲਗਦਾ। ਹੈਰੀ ਦੇ ਮਾਲ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਜੋਤ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਪਰ ਵੱਜਦੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਜੋਤ ਵੀ ਹੈਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਵਾਰ ਝੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ।
15-20 ਮਿੰਟ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜੋਤ ਹੁਣੀ ਬਾਹਰ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਓਹਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਮਲ ਬੀਹੇਵ ਕਰਨਾ ਹੈ ਪਰ ਉਦੋ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਤੋਂ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲਗਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਫੇਰ ਤੋਂ ਉਸੇ ਮੋਰੀ ਥਾਣੀ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦੀ ਤਾਂ ਜੋਤ ਫੇਰ ਤੋਂ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਟੱਪ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਟੈਮਿਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਵੀ ਉਛਾਲ ਉਛਲ ਕੇ ਮਰਵਾ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। 10-15 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦੋਨੋ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਬਦਲਦੇ ਤੇ ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਨ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ। ਅੱਧਾ ਪੌਣਾ ਘੰਟਾ ਹੈਰੀ ਅਲਗ ਅਲੱਗ ਪੋਜ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ। ਅਖੀਰ ਹੈਰੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਉੱਪਰ ਕੱਢ ਕੇ ਜੋਤ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਢੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਥੱਕ ਕੇ। ਜੋਤ ਅੱਧੇ ਕੂ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਉਂਦੀ।
ਜੋਤ - ਮੰਮੀ ਕਿੱਥੇ ਓ ?
ਬਲਜੀਤ - ਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ?
ਜੋਤ (ਬਲਜੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ) - ਮੰਮੀ ਚਾਹ ਪੀਣ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਨਾਲੇ ਕੁਸ਼ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਨਾਲ।
ਬਲਜੀਤ ਉਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਕਿ ਆਜੋ। ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਜੀਤ ਸਨੈਕਸ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਡਾਇਨਿੰਗ ਟੇਬਲ ਤੇ ਬੈਠ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗਦੇ। ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਲਜੀਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਵੇਖ ਸੰਗ ਕੇ ਨੀਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ। ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਜੋਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਬਰਤਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਜਦੋ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਦਰਅਸਲ ਜਦੋ ਜੋਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਈ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਹ ਇੱਦਾ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਚੁੰਨੀ ਨਹੀਂ ਲਈ ਤੇ ਸੂਟ ਦਾ ਗਲਾ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਡੀਪ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੈਰੀ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰ ਘੂਰ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਅੱਧੇ ਮੁੰਮੇ ਸੂਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਝਾਤੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਜੀਤ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕੋ ਕੇ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕੁਛ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ।
ਓਧਰ ਜੋਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਇਕ ਹੋਰ ਟ੍ਰਿਪ ਲਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ 3:30-4 ਵਜੇ ਹੈਰੀ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਵੀ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ। 5 ਕੁ ਵਜੇ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਦੀ ਤੇ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪੁਛਦੀ ਪਰ ਜੋਤ ਦਾ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ 4-5 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਕਰੀਬ ਉਹਨੇ ਫੁੱਦੀ ਮਰਵਾਈ ਸੀ। ਜੋਤ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ।
ਜੋਤ - ਥੈਂਕਸ ਮੰਮੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬੈਸਟ ਮੰਮਾ ਹੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਅੱਛਾ ਜੀ ?
ਜੋਤ - ਹਾਂਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਅੰਡਰਸਟੈਂਡਿੰਗ ਹੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਤੁਸੀਂ ਇਕਲੌਂਤੇ ਬੱਚੇ ਹੋ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤ। ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀ।
ਜੋਤ - ਲਵ ਯੂ ਮੰਮਾ।
ਬਲਜੀਤ - ਲਵ ਯੂ ਟੂ ਪੁੱਟ।
ਬਲਜੀਤ - ਚਲੋ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰੈਸਟ ਕਰੋ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ ਅੱਜ ਤਾਂ
ਤੇ ਦੋਨੋ ਹੱਸਣ ਲਗਦੀਆਂ। ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਸੁਖਵੰਤ ਵੀ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦਾ ਬਲਜੀਤ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਕੀ ਗੱਲ ਬੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਦੋਨੋ ਜਾਣੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦਸਦੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਕੁਛ ਨ੍ਹੀ ਜੀ ਉਦਾ ਹੀ ਬੱਸ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇ ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ ਘਰ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਬੱਸ ਉਦਾ ਹੀ ਅੱਜ ਸੋਚਿਆ ਘਰ ਟਾਈਮ ਸਪੈਂਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਲਜੀਤ - ਅੱਛਾ ਚਲੋ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਫਰੈਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ ਮੈਂ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੋਤ ਪੁੱਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿਵੇ ਚਲਦੀ।
ਜੋਤ - ਵਧਿਆ ਪਾਪਾ।
ਤੇ ਸੁਖਵੰਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਫਰੈਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖਣ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ।
ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ।
ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ
ਸਵੇਰ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਕ ਵੀ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਕੱਲ ਰਾਤ ਦਾ ਸੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਪਰ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਸੁਖਵੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉਠਾਉਂਦੀ ਤਾਂ ਸੁਖਵੰਤ ਵੀ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਨ ਲਗਦਾ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਉਠ ਕੇ ਸੁਖਵੰਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਕੇ ਚਲੋ ਤੁਸੀਂ ਉਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ ਵੱਖਰੀ ਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹੀ ਥੋਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਓ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਨਹਾ ਕੇ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਕਰਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਦਿੰਦੀ। ਜੋਤ ਉਠਦੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿ ਪਾਪਾ ਚਲੇ ਗਏ ? ਬਲਜੀਤ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਸਬਰ ਕਰਲਾ ਐਡੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਤੇਰੇ। ਚੱਲੇ ਨੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਨਹਾ ਕੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਲਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਫ਼ਰੈਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਲਗਦੀ। ਸੁਖਵੰਤ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ ਲਈ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੈਰੀ ਵੀ ਜੋਤ ਦੇ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋਤ ਦੇ ਘਰ ਬਾਹਰ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਜੋਤ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤੇ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਲਾਉਂਦੀ। ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਹੈਰੀ ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਚਾਹ ਪੁੱਛਦੀ ਪਰ ਜੋਤ ਬੋਲਦੀ ਅਸੀ ਮੇਰੇ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਾਂ ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਸੋਫਾ ਤੇ ਬੈਠੀ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ।
ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਜੋਤ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਹੈਰੀ ਉੱਪਰ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੀ। ਦੋਨੋ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਈ ਕੇ ਬੁੱਲ ਚੂਸਣ ਲਗਦੇ ਤੇ ਕੁਛ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦਾ ਲੰਨ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ।
ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਸ ਚੂਸਣ ਲਈ ਬੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੀਚੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਧੌਣ ਤੋ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਦਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਮਚਲ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਸਿਸਕਰੀਆਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਮੁੰਮੇ ਚੂਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈਰੀ ਨੀਚੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟਟੋਲਣ ਲਗਦਾ। ਹੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੋ ਛੋਹ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚਹਿਕ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਆਹਾਂ ਭਰਨ ਲਗਦੀ। ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਆਹਾਂ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸਨ ਕਿ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਬਲਜੀਤ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਖਿਆਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੋਲ ਲਿਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਕੱਢ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਫੇਰ ਦਿੰਦਾ। ਜੋਤ ਜੋ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੀ ਹੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਘੁੰਮਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਉਹ ਹੈਰੀ ਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਛੋਹ ਪਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮਚਲ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਜਿਹੀ ਕਾਮ ਭਰੀ ਸਿਸਕੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋ ਨਿਕਲਦੀ। ਜੋਤ ਦੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਕਾਮੁਕ ਸੀ ਕਿ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉਪਰੋ ਉਠ ਕੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਜਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬਲਜੀਤ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰ ਕੀ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣ ਲਗਦੀ। ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜਨ ਲਗਦੀ ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਵਾਲੀ ਮੋਰੀ ਉੱਪਰ ਪੈਂਦੀ।
ਬਲਜੀਤ ਜਕਦੀ ਜਕਦੀ ਜਿਹੀ ਨੀਚੇ ਬੈਠਦੀ ਤੇ ਮੋਰੀ ਉੱਪਰ ਅੱਖ ਟਿਕਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਦੀ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਪਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਸਲਨ ਲਗਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੀ ਧੀ ਜੋਤ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈਰੀ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਦਬਾਅ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਬੁੱਲ ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਘਸਾਉਣ ਲਗਦਾ। ਜੋਤ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਇਧਰ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜ੍ਹਾ ਖੋਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੇਂਟੀ ਵੀ ਥੱਲੇ ਕਰ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਵਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੈਰੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਜੋਤ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਇਹ ਦੇਖ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਓਧਰ ਜੋਤ ਵੀ 1 ਵਾਰ ਝੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਪਰ ਹੈਰੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਸੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਉਪਰੋ ਉੱਤਰ ਕੇ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠਣ ਲਗਦੀ।
ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋ ਬਲਜੀਤ ਨੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹਜੇ ਉਹ ਹੈਰੀ ਦੇ ਸਾਈਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋਤ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਪਰ ਸੈੱਟ ਕਰਕੇ ਭਾਰ ਪਾਉਣ ਲਗਦੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਲੰਨ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਉਣ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਉਹਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਧੀ ਕਿੱਡਾ ਸੰਦ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ। ਅੰਦਰ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਪਰ ਟੱਪ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਬਾਹਰ ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਪਰ ਟੱਪਣ ਲਗਦੀ। 20-25 ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਦਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਰੋ ਉਤਾਰਦਾ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦਾ ਛੁੱਟਣ ਲਗਦਾ। ਹੈਰੀ ਦੇ ਮਾਲ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਜੋਤ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਪਰ ਵੱਜਦੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਜੋਤ ਵੀ ਹੈਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਵਾਰ ਝੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ।
15-20 ਮਿੰਟ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜੋਤ ਹੁਣੀ ਬਾਹਰ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਓਹਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਮਲ ਬੀਹੇਵ ਕਰਨਾ ਹੈ ਪਰ ਉਦੋ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਤੋਂ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲਗਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਫੇਰ ਤੋਂ ਉਸੇ ਮੋਰੀ ਥਾਣੀ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦੀ ਤਾਂ ਜੋਤ ਫੇਰ ਤੋਂ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਟੱਪ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਟੈਮਿਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਵੀ ਉਛਾਲ ਉਛਲ ਕੇ ਮਰਵਾ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। 10-15 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦੋਨੋ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਬਦਲਦੇ ਤੇ ਹੁਣ ਹੈਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਨ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਲੈਣ ਲਗਦੀ। ਅੱਧਾ ਪੌਣਾ ਘੰਟਾ ਹੈਰੀ ਅਲਗ ਅਲੱਗ ਪੋਜ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ। ਅਖੀਰ ਹੈਰੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਜੋਤ ਦੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਉੱਪਰ ਕੱਢ ਕੇ ਜੋਤ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਢੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਥੱਕ ਕੇ। ਜੋਤ ਅੱਧੇ ਕੂ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਉਂਦੀ।
ਜੋਤ - ਮੰਮੀ ਕਿੱਥੇ ਓ ?
ਬਲਜੀਤ - ਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ?
ਜੋਤ (ਬਲਜੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ) - ਮੰਮੀ ਚਾਹ ਪੀਣ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਨਾਲੇ ਕੁਸ਼ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਨਾਲ।
ਬਲਜੀਤ ਉਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਕਿ ਆਜੋ। ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਜੀਤ ਸਨੈਕਸ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਡਾਇਨਿੰਗ ਟੇਬਲ ਤੇ ਬੈਠ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗਦੇ। ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਲਜੀਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਵੇਖ ਸੰਗ ਕੇ ਨੀਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ। ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਜੋਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਬਰਤਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਜਦੋ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਦਰਅਸਲ ਜਦੋ ਜੋਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਈ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਹ ਇੱਦਾ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਚੁੰਨੀ ਨਹੀਂ ਲਈ ਤੇ ਸੂਟ ਦਾ ਗਲਾ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਡੀਪ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੈਰੀ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰ ਘੂਰ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਅੱਧੇ ਮੁੰਮੇ ਸੂਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਝਾਤੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਜੀਤ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕੋ ਕੇ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕੁਛ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ।
ਓਧਰ ਜੋਤ ਤੇ ਹੈਰੀ ਇਕ ਹੋਰ ਟ੍ਰਿਪ ਲਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ 3:30-4 ਵਜੇ ਹੈਰੀ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਵੀ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ। 5 ਕੁ ਵਜੇ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਦੀ ਤੇ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪੁਛਦੀ ਪਰ ਜੋਤ ਦਾ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ 4-5 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਕਰੀਬ ਉਹਨੇ ਫੁੱਦੀ ਮਰਵਾਈ ਸੀ। ਜੋਤ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ।
ਜੋਤ - ਥੈਂਕਸ ਮੰਮੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬੈਸਟ ਮੰਮਾ ਹੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਅੱਛਾ ਜੀ ?
ਜੋਤ - ਹਾਂਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਅੰਡਰਸਟੈਂਡਿੰਗ ਹੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਤੁਸੀਂ ਇਕਲੌਂਤੇ ਬੱਚੇ ਹੋ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤ। ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀ।
ਜੋਤ - ਲਵ ਯੂ ਮੰਮਾ।
ਬਲਜੀਤ - ਲਵ ਯੂ ਟੂ ਪੁੱਟ।
ਬਲਜੀਤ - ਚਲੋ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰੈਸਟ ਕਰੋ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ ਅੱਜ ਤਾਂ
ਤੇ ਦੋਨੋ ਹੱਸਣ ਲਗਦੀਆਂ। ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਸੁਖਵੰਤ ਵੀ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦਾ ਬਲਜੀਤ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਕੀ ਗੱਲ ਬੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਦੋਨੋ ਜਾਣੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦਸਦੋ।
ਬਲਜੀਤ - ਕੁਛ ਨ੍ਹੀ ਜੀ ਉਦਾ ਹੀ ਬੱਸ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇ ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ ਘਰ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਬੱਸ ਉਦਾ ਹੀ ਅੱਜ ਸੋਚਿਆ ਘਰ ਟਾਈਮ ਸਪੈਂਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਲਜੀਤ - ਅੱਛਾ ਚਲੋ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਫਰੈਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ ਮੈਂ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ।
ਸੁਖਵੰਤ - ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੋਤ ਪੁੱਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿਵੇ ਚਲਦੀ।
ਜੋਤ - ਵਧਿਆ ਪਾਪਾ।
ਤੇ ਸੁਖਵੰਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਫਰੈਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਲੋਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖਣ ਲਗਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ।
ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ।
ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ
