- 80
- 94
- 19
ਸਿਕਿਓਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨਾਲ ਯਾਰੀ
ਹਰਮਨ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿਜ਼ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ. ਤਿੱਖੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ੇ ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਤੂਤ ਦੀ ਛਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ. ਉਹਨੂੰ ਅਜੇ ਦਾਹੜੀ ਮੁੱਛ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਨਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਤੋਰ ਵਿੱਚ ਕਦੋ ਲੱਚਕ ਆ ਗਈ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ.. ਰੋਜ ਵਾਂਗੂੰ ਕਾਲਜ ਜਾਣਾ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣਾ ਇਹੀ ਉਸਦਾ ਰੋਜ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਸੀ. ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਹੁਣ ਸਪਲੈਂਡਰ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਲੈ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ. ਜਿਵੇ ਕੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਆਦਾ ਬਣਦੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਵੀ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਸੀ.. ਇਕ ਤਾਂ ਓਹਦਾ ਸੁਭਾਹ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ ਦੂਜਾ ਕੁੜੀਆਂ ਓਹਦੀਆਂ ਦੋਸਤ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਵਾਰਤਾਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ.. ਉਸਦੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਸਨ ਓਹਨਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹਰਨਾਮੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ..
"ਹਰਮਨ ਪੁੱਤ ਅੱਜ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਨਾ ਲੈਕੇ ਜਾਈ ; ਅੱਜ ਮੈ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਐ ਸਾਉਣ ਦਾ ਸੰਧਾਰਾ ਲੈਕੇ "ਉਹਦੇ ਡੈਡੀ ਨੇ ਕਿਹਾ.. "ਚੰਗਾ ਡੈਡੀ " ਹਰਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ
ਡੈਡੀ: ਅੱਜ ਤੂੰ ਬੱਸ ਤੇ ਵਗ ਜਾ ਪੁੱਤ ਬਣਕੇ
ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ
ਅੱਡੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਥੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਭੀੜ ਸੀ.. ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਕਈ ਖੜੀਆਂ ਸਨ..
ਹਰਮਨ: ਇਕ ਤਾਂ ਆਹ ਅਧਾਰ ਕਾਰਡ ਆਲੀਆਂ ਬੁੜ੍ਹੀਆਂ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਚੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ.. ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਖੇ ਤੁਸੀ ਭੋਰਾ ਬਾਦ ਚ ਵਗ ਜੋ.. ਤੁਸੀ ਕਿਹੜਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ
"ਤੇਰਾ ਵੀ ਅਧਾਰ ਕਾਰਡ ਚਲਦਾ ਜਾ ਟਿਕਟ ਲੱਗਦੀ ਐ ਭਲਾ"
ਓਹਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਿਆ
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ.ਪਹਿਲਾ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਥੋੜਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ: ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਓਹਨੂੰ ਲਾਡ ਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਵੀ ਹੱਸ ਪਿਆ.. ਪਰ ਓਹਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤੀ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ
"ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਐਵੇ ਬੋਲਿਆ ਕਰ "
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਖੜਾ ਸੀ.. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ... ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਹਰਮਨ ਪਹਿਲੀ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜਦੇ ਸਨ.. ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰਮਨ gay ਹੈ ਜੋ ਕੇ ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕੀ ਕਿਆਸ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ.. ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਧੱਕੇ ਮੁੱਕੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜਦੇ ਹਨ. ਬੱਸ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.. ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਥੋੜਾ ਆਸ਼ਿਕੀ ਪੱਠਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੋਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.. ਹਰਮਨ ਬੱਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.. ਜਿਥੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਨੇ side ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਭੰਚੀੜ ਦਿਤਾ.. ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਇਹਨੇ ਨੂੰ ਬੱਸ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਲਜੁਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਸਾਹ ਆਉਣ ਲਗਦਾ ਹੈ.. ਪਰ ਭੀੜ ਓਹਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.. ਓਧਰੋਂ ਕੰਡਕਟਰ ਟਿਕਟਾਂ ਕੱਟਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋ ਹਰਮਨ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋ ਪੈਸੇ ਕੱਢਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹਦਾ ਹੱਥ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਲਚਕੀਲੀ ਚੀਜ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭੀੜ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਓਹਦੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ.. ਉਹ ਟਿਕਟ ਕਟਾਉਂਦਾ ਹੈ.. ਜਦੋ ਕੰਡਕਟਰ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰਮਨ ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਲਚਕੀਲੀ ਚੀਜ ਉਸਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ..ਕੰਡਕਟਰ ਦੇ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਜਦੋ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹਦੇ ਮਗਰ ਇਕ 40 ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਪੱਗ ਬੰਨੀ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਥੋੜੀ ਹਲਕੀ ਦਾਹੜੀ ਆਲਾ ਬੰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ.. ਜੋ ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ... ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਗਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਲੰਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਾਂਡ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਇਗਨੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਸਾਈਡ ਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭੀੜ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਈਡ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ.ਫੇਰ ਹਰਮਨ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰਦਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਸਮਾਈਲ ਪਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹੁਣ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਲਨ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਟੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਸਵਾਦ ਦੀ ਭਿਣਕ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲ** ਵੀ ਤਨਾਅ ਫੜਨ ਲੱਗਾ. ਭੀੜ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਰਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਈਡ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ.ਜਦੋਂ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦੂਰ ਸੀ. ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਬਸ ਸਟਾਪ ਆ ਗਿਆ ਬਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਭੀੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਹਿ ਖਹਿ ਕੇ ਉੱਤਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਫੀਲ ਨਹੀਂ ਕਰਿਆ ਸੀ.ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਦੋਂ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਾਇਆ. ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਮ ਸੁਮ ਹੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਇਆ.ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਖੇਤੋਂ ਪੱਠੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਖੁਰਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਨੀ ਰਲਾਈ. ਅੱਜ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੱਗਾ ਜੋ ਟਾਈਮ ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਪੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ
ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਅੱਜ 15 ਦਿਨ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਪਰ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਘਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸੇ ਬੱਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ. ਇਕ ਦੋ ਵਾਰ ਉਸੇ ਬਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਲਜ ਪੜਨ ਗਿਆ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਿਆ.." ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੀ ਹਾਲ ਨੇ"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮਗਰੋ ਦੀ ਆ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ. ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਚੌਕਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਆ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦਾ. ਪਰ ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਸੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੀਲ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲਨ ਤੇ ਗਿਆ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲਨ ਖੜਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਕਾਫੀ ਵੱਡਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਖੜਾ ਰਿਹਾ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਛ ਨਾ ਕਿਹਾ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ.ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਾ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣਾ ਇਕ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ..
ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਸੀ. ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ. ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੀ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਗਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਸੇ ਲਈ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਿਕਿਓਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਅਵਾਰਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਿਆਦਾ ਟਾਈਮ ਨਾ ਖੜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਅੱਜ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੋਸਤ ਵੀ ਸਨ. " ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ.. ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਂਕ ਗਿਆ ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ ਸੀ. " ਵੀਰੇ ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀਸਪੇਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ.. " ਠੀਕ ਹੈ ਠੀਕ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ. ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਖਿੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸਮਾਇਲ ਵੀ ਆ ਗਈ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਵੀ ਮੁੱਛਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਹਰਮਨ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਉਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਅ ਜਿਹਾ ਚੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਵਾਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਤੋਂ ਲੱਭ ਗਈ ਹੋਵੇ.. ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਹਿੰਦੀ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਬਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟਰਾਫੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ.. " ਕਾਂਗਰੇਚੁਲੇਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹੋ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.
" ਥੈਂਕਯੂ ਜੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਮਹਿੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ"
"ਫੇਰ ਤਾਂ ਪਾਰਟੀ ਹੋ ਗਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ
" ਹਾਂ ਜੀ ਜਰੂਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਹੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਰਟੀ ਪੱਕੀ" ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ. "ਚਲੋ ਹੁਣ ਚੱਲੀਏ ਕਿ ਇਥੇ ਹੀ ਖੜਨਾ.. ਹਰਮਨ ਤੂੰ ਤਾਂ ਗਿੱਲਾ ਪੀਹਣਾ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਖੜ ਗਿਆ. ਚਲ ਕੰਟੀਨ ਤੇ ਚਲਦੇ ਆਂ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ.ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਨੇ ਆ" ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਬਾਏ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਫੇਰ ਕੰਟੀਨ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ. ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਅੱਜ ਮਹਿੰਦੀ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗਿਆਂ ਸੀ.
ਹਰਮਨ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿਜ਼ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ. ਤਿੱਖੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ੇ ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਤੂਤ ਦੀ ਛਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ. ਉਹਨੂੰ ਅਜੇ ਦਾਹੜੀ ਮੁੱਛ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਨਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਤੋਰ ਵਿੱਚ ਕਦੋ ਲੱਚਕ ਆ ਗਈ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ.. ਰੋਜ ਵਾਂਗੂੰ ਕਾਲਜ ਜਾਣਾ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣਾ ਇਹੀ ਉਸਦਾ ਰੋਜ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਸੀ. ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਹੁਣ ਸਪਲੈਂਡਰ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਲੈ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ. ਜਿਵੇ ਕੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਆਦਾ ਬਣਦੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਵੀ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਸੀ.. ਇਕ ਤਾਂ ਓਹਦਾ ਸੁਭਾਹ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ ਦੂਜਾ ਕੁੜੀਆਂ ਓਹਦੀਆਂ ਦੋਸਤ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਵਾਰਤਾਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ.. ਉਸਦੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਸਨ ਓਹਨਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹਰਨਾਮੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ..
"ਹਰਮਨ ਪੁੱਤ ਅੱਜ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਨਾ ਲੈਕੇ ਜਾਈ ; ਅੱਜ ਮੈ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਐ ਸਾਉਣ ਦਾ ਸੰਧਾਰਾ ਲੈਕੇ "ਉਹਦੇ ਡੈਡੀ ਨੇ ਕਿਹਾ.. "ਚੰਗਾ ਡੈਡੀ " ਹਰਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ
ਡੈਡੀ: ਅੱਜ ਤੂੰ ਬੱਸ ਤੇ ਵਗ ਜਾ ਪੁੱਤ ਬਣਕੇ
ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ
ਅੱਡੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਥੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਭੀੜ ਸੀ.. ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਕਈ ਖੜੀਆਂ ਸਨ..
ਹਰਮਨ: ਇਕ ਤਾਂ ਆਹ ਅਧਾਰ ਕਾਰਡ ਆਲੀਆਂ ਬੁੜ੍ਹੀਆਂ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਚੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ.. ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਖੇ ਤੁਸੀ ਭੋਰਾ ਬਾਦ ਚ ਵਗ ਜੋ.. ਤੁਸੀ ਕਿਹੜਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ
"ਤੇਰਾ ਵੀ ਅਧਾਰ ਕਾਰਡ ਚਲਦਾ ਜਾ ਟਿਕਟ ਲੱਗਦੀ ਐ ਭਲਾ"
ਓਹਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਿਆ
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ.ਪਹਿਲਾ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਥੋੜਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ: ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਓਹਨੂੰ ਲਾਡ ਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਵੀ ਹੱਸ ਪਿਆ.. ਪਰ ਓਹਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤੀ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ
"ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਐਵੇ ਬੋਲਿਆ ਕਰ "
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਖੜਾ ਸੀ.. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ... ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਹਰਮਨ ਪਹਿਲੀ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜਦੇ ਸਨ.. ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰਮਨ gay ਹੈ ਜੋ ਕੇ ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕੀ ਕਿਆਸ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ.. ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਧੱਕੇ ਮੁੱਕੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜਦੇ ਹਨ. ਬੱਸ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.. ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਥੋੜਾ ਆਸ਼ਿਕੀ ਪੱਠਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੋਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.. ਹਰਮਨ ਬੱਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.. ਜਿਥੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਨੇ side ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਭੰਚੀੜ ਦਿਤਾ.. ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਇਹਨੇ ਨੂੰ ਬੱਸ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਲਜੁਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਸਾਹ ਆਉਣ ਲਗਦਾ ਹੈ.. ਪਰ ਭੀੜ ਓਹਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.. ਓਧਰੋਂ ਕੰਡਕਟਰ ਟਿਕਟਾਂ ਕੱਟਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋ ਹਰਮਨ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋ ਪੈਸੇ ਕੱਢਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹਦਾ ਹੱਥ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਲਚਕੀਲੀ ਚੀਜ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭੀੜ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਓਹਦੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ.. ਉਹ ਟਿਕਟ ਕਟਾਉਂਦਾ ਹੈ.. ਜਦੋ ਕੰਡਕਟਰ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰਮਨ ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਲਚਕੀਲੀ ਚੀਜ ਉਸਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ..ਕੰਡਕਟਰ ਦੇ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਜਦੋ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹਦੇ ਮਗਰ ਇਕ 40 ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਪੱਗ ਬੰਨੀ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਥੋੜੀ ਹਲਕੀ ਦਾਹੜੀ ਆਲਾ ਬੰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ.. ਜੋ ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ... ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਗਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਲੰਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਾਂਡ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਇਗਨੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਸਾਈਡ ਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭੀੜ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਈਡ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ.ਫੇਰ ਹਰਮਨ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰਦਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਸਮਾਈਲ ਪਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹੁਣ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਲਨ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਟੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਸਵਾਦ ਦੀ ਭਿਣਕ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲ** ਵੀ ਤਨਾਅ ਫੜਨ ਲੱਗਾ. ਭੀੜ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਰਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਈਡ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ.ਜਦੋਂ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦੂਰ ਸੀ. ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਬਸ ਸਟਾਪ ਆ ਗਿਆ ਬਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਭੀੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਹਿ ਖਹਿ ਕੇ ਉੱਤਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਫੀਲ ਨਹੀਂ ਕਰਿਆ ਸੀ.ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਦੋਂ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਾਂਡ ਨਾਲ ਲਾਇਆ. ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਮ ਸੁਮ ਹੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਇਆ.ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਖੇਤੋਂ ਪੱਠੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਖੁਰਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਨੀ ਰਲਾਈ. ਅੱਜ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੱਗਾ ਜੋ ਟਾਈਮ ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਪੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ
ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਅੱਜ 15 ਦਿਨ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਪਰ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਘਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸੇ ਬੱਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ. ਇਕ ਦੋ ਵਾਰ ਉਸੇ ਬਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਲਜ ਪੜਨ ਗਿਆ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਿਆ.." ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੀ ਹਾਲ ਨੇ"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮਗਰੋ ਦੀ ਆ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ. ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਚੌਕਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਆ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦਾ. ਪਰ ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਸੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੀਲ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲਨ ਤੇ ਗਿਆ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲਨ ਖੜਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਕਾਫੀ ਵੱਡਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਖੜਾ ਰਿਹਾ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਛ ਨਾ ਕਿਹਾ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ.ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਾ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣਾ ਇਕ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ..
ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਸੀ. ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ. ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੀ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਗਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਸੇ ਲਈ ਅੱਜ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਿਕਿਓਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਅਵਾਰਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਿਆਦਾ ਟਾਈਮ ਨਾ ਖੜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਅੱਜ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੋਸਤ ਵੀ ਸਨ. " ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ.. ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਂਕ ਗਿਆ ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕੁੰਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ ਸੀ. " ਵੀਰੇ ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀਸਪੇਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ.. " ਠੀਕ ਹੈ ਠੀਕ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ. ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਖਿੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸਮਾਇਲ ਵੀ ਆ ਗਈ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਵੀ ਮੁੱਛਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਹਰਮਨ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਉਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਅ ਜਿਹਾ ਚੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਵਾਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਤੋਂ ਲੱਭ ਗਈ ਹੋਵੇ.. ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਹਿੰਦੀ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਬਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟਰਾਫੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ.. " ਕਾਂਗਰੇਚੁਲੇਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹੋ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.
" ਥੈਂਕਯੂ ਜੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਮਹਿੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ"
"ਫੇਰ ਤਾਂ ਪਾਰਟੀ ਹੋ ਗਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ" ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ
" ਹਾਂ ਜੀ ਜਰੂਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਹੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਰਟੀ ਪੱਕੀ" ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ. ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ. "ਚਲੋ ਹੁਣ ਚੱਲੀਏ ਕਿ ਇਥੇ ਹੀ ਖੜਨਾ.. ਹਰਮਨ ਤੂੰ ਤਾਂ ਗਿੱਲਾ ਪੀਹਣਾ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਖੜ ਗਿਆ. ਚਲ ਕੰਟੀਨ ਤੇ ਚਲਦੇ ਆਂ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ.ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਨੇ ਆ" ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਕਿਉਰਟੀ ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਬਾਏ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਫੇਰ ਕੰਟੀਨ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ. ਅੱਜ ਹਰਮਨ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਅੱਜ ਮਹਿੰਦੀ ਕੰਪੀਟੀਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗਿਆਂ ਸੀ.
